Pewna matka zjawiła się u Siergieja Litwinowa z 5-letnim synkiem skierowanym na operację zeza i otrzymała od ukraińskiego terapeuty specyficzne zadanie wzbogacone jak zwykle solaryzacją i palmingiem.

W czasie jazdy samochodem malec miał liczyć pojawiające się za boczną szybą zwierzęta, co nie było dużym problemem, bo rodzina mieszkała na wsi. Matka w czasie liczenia zasłaniała dziecku dobrze widzące oko, żeby trening obejmował wyłącznie oko mniej sprawne. W tej grze uczestniczyła cała rodzina, która zaczęła konkurować ze sobą o to, kto naliczy najwięcej zwierzaków. Wystarczyły dwa tygodnie takiej zabawy, żeby strabismus przestał być problemem.

Tajemnica skuteczności tych ćwiczeń jest prosta, opiera się na starej prawdzie, że wszelki ruch sprzyja zdrowiu i rozwojowi oraz oddziałuje pozytywnie na psychikę. Ruchliwość to przyrodzona cecha młodości. Nie powinni o tym zapominać ludzie w wieku, kiedy owa ruchliwość przestaje być drugą naturą i już nie pojawia się spontanicznie. W tym okresie życia należy prowokować się do ruchliwości, wyszukiwać dla siebie takie zajęcia i pasje, które wydobywają człowieka ze stagnacji i braku ruchu. Należy nieustannie obserwować świat i wodzić wzrokiem za wszystkim, co pojawia się w polu widzenia nie zapominając, że głowa powinna podążać za oczami. Ludzie Wschodu mawiają, że starzenie się organizmu zależy w mniejszym stopniu od wieku, a w większym od pojawienia się usztywnień w ciele, umyśle i wzroku… Mają rację!

Powrót Oka

Strabismus sprawia, że obraz z centralnego pola widzenia prawego oka jest przekazywany do lewej półkuli, z lewego – do prawej, natomiast z peryferyjnej części siatkówki – z lewego oka do lewej półkuli, a z prawego – do prawej.

Przykurcz jednego z mięśni powstaje przy podwyższonym psychicznym napięciu lub nadwrażliwości na światło. Jedno oko zaczyna uciekać przekazując do mózgu tylko obraz z peryferyjnego pola widzenia i ograniczając w ten sposób negatywne doznania. Celem najlepszej terapii powinno zatem być pobudzenie obuocznego widzenia przez likwidację napięć psychicznych i fizycznych.

Doskonałe wyniki przynosi już sama obserwacja świata przez boczną szybę samochodu. Osoby zezujące powinny wykorzystać czas jazdy obok kierowcy lub z tyłu wozu na śledzenie wzrokiem oddalających się ludzi lub przedmiotów. Czynić to należy w kierunku przeciwnym do tego w którym ucieka oko. Zacznij od zakrycia silniejszego oka i patrzenia słabszym okiem na to, jak rzeczy powoli przepływają obok samochodu. Często mrugaj, oddychaj głęboko i miarowo. Przenoś stopniowo wzrok na coraz bliższe przedmioty, aż zauważysz, że śmigają tak szybko, że ciężko nadążyć za nimi okiem. Wróć stopniowo z powrotem do śledzenia przedmiotów oddalonych. Zwracaj uwagę na to, żeby wykonanie ćwiczenia sprawiało ci przyjemność i nie wywoływało napięć. Od czasu do czasu zamykaj oczy i odpoczywaj, dopóki nie ucichnie wewnętrzny ruch przed oczami.

Łagodny Wzrok

Aby dostrzec wyraźnie duży przedmiot i aby dokonywać porównań typu: duże – małe, wklęsłe – wypukłe, kanciaste – obłe, ciemne – jasne, oko musi wykonać określoną ilość ruchów. Obserwując każdy przedmiot na który kierujemy wzrok powinniśmy zadbać o płynny ruch gałek ocznych, starać się, by wzrok nie skakał, jak u osoby zdenerwowanej lub podnieconej ale swobodnie, wolno przenosił się z przedmiotu na przedmiot, z kształtu na kształt.

Aby nauczyć się łagodnego wzroku możesz wykorzystywać różne sytuacje, np. patrząc na osobę stojącą przed tobą obrysowywać głową jej sylwetkę lub przynajmniej twarz tak, jakby twój nos był malarskim pędzlem. Ruch musi być lekki, płynny i prawie niezauważalny. W ten sposób nie tylko trenujesz narząd wzroku ale wyciszasz się wewnętrznie, odprężasz i pozwalasz, żeby opadło z ciebie zdenerwowanie.

Możesz też na początku patrząc na rysunek, a potem w wyobraźni malować nosem ułożoną na bok cyfrę 8, duży klucz wiolinowy, zwiniętą podwójnie spiralę lub muszlę ślimaka. Obrysuj kilkakrotnie jeden z obrazków oczami określając precyzyjnie granicę między czarnym, a białym oraz skupiając uwagę na luźnym oddechu i odprężeniu mięśni oczu i twarzy. Powtarzaj to raz z zamkniętymi, raz z otwartymi oczami, aż przyzwyczaisz się patrzeć bez wysiłku.

Naturalna Kuracja

Częsty kontakt z przyrodą wywiera niezwykle korzystny wpływ na cały organizm, więc obrósł w wielu krajach w specjalne rytuały. Japończycy na przykład na wiosnę całymi rodzinami chodzą oglądać kwitnące drzewa wiśniowe. Przyglądają się ruchom płatków na wietrze, zachwycają pięknem natury, wypoczywają, a jednocześnie uczą oczy obserwować otaczający świat, a nie tylko omiatać go wzrokiem, jak to zwykle czynimy.

Każdy pobyt poza domem – na ulicy, w parku, czy w lesie można wykorzystać dla treningu wzroku przyzwyczajając oczy do naturalnej ruchliwości. Oto kilka propozycji:

• Przez 5-10 sekund obserwuj mikrowibracje liścia muskanego wiatrem. Podążaj za poruszającym się liściem wyłącznie wzrokiem lub poruszaj całą głową.
• Obserwuj przez kilka chwil spadanie kolejnych liści z drzewa na ziemię. Prowadź je wzrokiem lub całą głową. Najlepszą porą dla tego ćwiczenia jest oczywiście jesień.
• Przeprowadź solaryzację. Stań pod drzewem przez koronę którego docierają do ciebie błyski słońca. Zamknij powieki i pozwól, by słoneczne promyki poigrały na nich. Zakończ to ćwiczenie przesłanianiem oczu (palmingiem).

autor: Nina Grella, Siergiej Litwinow

źródło: Widzę bez okularów … AKASHA, Kraków 1999