Przeskocz do treści

Techniki czytania

Uczniowie w spektrum autyzmu oraz uczniowie z dysleksją często mają trudności z dokładnym czytaniem wyrazów w tekście, ponieważ skupiają uwagę na ich znaczeniu. Dlatego podczas czytania na głos mogą robić błędy, ale pomimo to dobrze zrozumieją treść. Zachęć uczniów do stosowania różnych technik czytania, których używa się w zależności od celu w jakim zapoznajemy się z tekstem. Na początek przedstaw im ich nazwy wraz z opisami sposobów użycia:

  • Czytanie powierzchowne – przeczytanie wyłącznie nagłówków, wstępu oraz zakończenia. Użyj tej metody, aby sprawdzić, czy chcesz zapoznać się z całym tekstem.
  • Czytanie „skanujące” – szukanie konkretnego, kluczowego słowa lub pojęcia. Zanim zaczniesz przeszukiwać tekst, najpierw wyobraź sobie, jak ono wygląda, a potem szybko spójrz na tekst. Postaraj się skupić wzrok na środkowej części każdej linijki i przesuwaj go w dół strony.
  • Czytanie dla przyjemności – służy rozrywce, a więc w jego trakcie korzystaj z wyobraźni, zrelaksuj się.
  • Czytanie szczegółowe – dokładne czytanie każdego słowa, a nawet kilkukrotne czytanie tych samych wyrazów (a także zdań) dla upewnienia się co do poprawnego zrozumienia ich sensu. Ta metoda wymaga skrupulatności.

Gdy uczniowie zapoznają się już z powyższymi charakterystykami metod czytania, rozdaj im różne rodzaje tekstów, wyznacz zadania i poproś o dobranie do nich odpowiedniej techniki czytania. Dla ułatwienia możesz każdą z nich oznakować symbolem lub rysunkiem.

Przykłady zadań:

  • wyszukanie daty;
  • wynotowanie informacji potrzebnych do napisania opowiadania;
  • wybór najważniejszego rozdziału w książce;
  • przeczytanie powieści;
  • przeczytanie artykułu w gazecie;
  • przeczytanie magazynu;
  • sporządzenie osi czasu dla wydarzeń opisanych w historii;
  • przeczytanie zadania matematycznego.

Uczniowie po wykonaniu zadań mogą wypełnić tabelkę jak ta poniżej.

TechnikaZadanieKomentarz
Czytanie powierzchowne
Czytanie „skanujące”
Czytanie dla przyjemności
Czytanie szczegółowe

Dobrym pomysłem jest poproszenie ucznia o komentarz do zadania, w którym może, na przykład, opisać to, co sprawiło mu najwięcej trudności i nad czym jeszcze popracować (Reid, Green, 2015).

źródło: G. Reid, S. Green, 100 i więcej pomysłów, jak pomóc dziecku…, Harmonia Universalis, Gdańsk 2015

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: