Wewnętrzne dziecko

Troska o siebie i dbanie o siebie są często kojarzone z egoizmem, hedonizmem lub rozpieszczaniem samego siebie. Widzimy w tym tylko samolubstwo i niedbanie o innych. Tak naprawdę jest jednak zupełnie odwrotnie.

Troska o siebie jest niezbędna, żeby efektywnie i wytrwale troszczyć się o innych oraz być w stanie utrzymać satysfakcjonujące i niosące poczucie sensu życie. Zapobiega ona wypaleniu zawodowemu, zniechęceniu, utracie zasobów i oczywiście pogorszeniu jakości życia. Musimy zdać sobie sprawę, że samoopieka to ważna i wymagająca wartość, która wymaga od nas podjęcia szeregu konsekwentnych działań.

Dorośli mogą być czasami wobec siebie zbyt bezwzględni. Pomijamy posiłki, przegapiamy sen i ograniczamy naszą aktywność fizyczną tylko po to, żeby właściwie wykonać ważniejsze obowiązki. Zapominamy przy tym, że zaspokojenie potrzeb fizjologicznych przekłada się na ilość energii potrzebnej do stawiania czoła codziennym wyzwaniom i powoli się wykańczamy. Nie radzimy sobie ze stresem i uparcie walczymy z naszymi własnymi emocjami.

Podstawą dbania o siebie powinno być zadbanie o nasze podstawowe potrzeby. Nie możemy zbyt krótko spać, za mało jeść i pić, czy ograniczać sobie aktywności fizycznej. Zadbanie o zdrowie i potrzeby fizjologiczne wymaga wygospodarowania naprawdę niewielkiej ilości czasu, żeby przynieść długoterminowe korzyści oraz oszczędność najważniejszego dla nas czasu i energii.

Kim jest wewnętrzne dziecko?

Wewnętrzne dziecko to dziecięca część naszej osobowości uosabiająca radość i spontaniczność ale również lęk i wstyd. Należy przyznać, że w psychologii to pojęcie jest różnie postrzegane ale chciałabym je wskazać jako metaforę tego, na czym polega odżywcza troska o siebie. Kiedy myślimy bowiem o małym dziecku, to nie mamy żadnych wątpliwości, że bez opieki miałoby małe szanse na przeżycie.

Kiedy myślimy o opiece nad maluchem, wiemy, że wymaga ona czasu. Nie przyjdzie nam do głowy, żeby zostawić przytulanie, czy karmienie na ostatnią chwilę lub odłożyć je na później, kiedy zrobimy wszystkie inne ważne rzeczy. Każdy, kto opiekował się głodnym albo bardzo zmęczonym brakiem snu dzieckiem wie, jakie to wyzwanie i jak bardzo trzeba pilnować, żeby nie doprowadzić dziecka do tego stanu.

Musimy przyjąć, że i w nas, dorosłych istnieje wrażliwa i wymagająca naszej uwagi część, żeby łatwiej nam było ją zrozumieć i dać sobie prawo, żeby poświęcić czas oraz podjąć wszelkie działania w celu zapewnienia samoopieki. Nasze wewnętrzne dziecko może polegać tylko na nas, a troszcząc się o nie nie tylko pozwalamy mu przetrwać ale również dbamy o wartość naszego życia i jakość naszych relacji z innymi.

Jak zadbać o wewnętrzne dziecko?

Warto wsłuchać się w nasz wewnętrzny głos i poświęcić kilka minut dziennie na rozmowę z samym sobą. Ważnym aspektem słuchania z uwagą jest akceptacja dla pojawiających się uczuć i potrzeb. Jeśli się pojawią, to znaczy, że mówią nam o czymś ważnym i być może konieczne są jakieś działania. Możliwe jest również, że przez wiele lat zaniedbywaliśmy swoje wewnętrzne dziecko i będziemy potrzebować więcej czasu, żeby usłyszeć i zrozumieć, co chce nam powiedzieć.

Powinniśmy stworzyć przestrzeń i warunki do tego, żeby nasze wewnętrzne dziecko mogło się bawić i robić rzeczy, które sprawiają mu przyjemność, stawiać sobie wyzwania oraz uczyć się nowych rzeczy. Dajmy mu szansę, żeby docenić piękno kryjące się w świecie próbując spojrzeć na znane przedmioty, czy miejsca tak, jakbyśmy je widzieli pierwszy raz. Połączmy się z naturą i skoncentrujmy się na różnych zmysłach w trakcie wykonywania zwykłych codziennych czynności.

Wszystkie wspomniane elementy opieki nad dzieckiem zakładają, że opiekun ma na względzie jego dobro oraz działa z perspektywy troski i miłości. Dawanie poczucia bezpieczeństwa, okazywanie czułości, przytulanie i inne wyrazy miłości to zapewnienie tych najbardziej podstawowych potrzeb. Należy przy tym traktować własne potrzeby i uczucia z szacunkiem, dawać sobie prawo do popełniania błędów i kochać samego siebie.

autor: Joanna Dudek

źródło: Charaktery, numer: 4/2023