Marianna była ślicznym bobasem. Miała przenikliwe spojrzenie, była spokojna, a wszyscy zazdrościli jej rodzicom „łatwego” dziecka. W tym samym czasie co rówieśnicy zaczynała się przewracać z brzuszka na plecy i odwrotnie, pełzać raczkować, a potem chodzić. Była typowym berbeciem

Zanim skończyła dwa latka, zaczęła wypowiadać pierwsze słowa i jej mama postanowiła zapisać ją do żłobka. Jednak w ciągu następnych kilku miesięcy Marianne zaczęła odstawać od dzieci w jej wieku.

Rodzice zauważyli, że mniej mówi. Obserwując potomstwo swojego rodzeństwa, dostrzegli, że Marianne używa zabawek w inny sposób niż jej rówieśnicy i ma inne podejście do wspólnej zabawy. I tak Lisa, kuzynka Marianne, udawała, że karmi i kąpie swoje lalki, podczas gdy Marianne sadzała je wszystkie w rzędzie obok swojego łóżeczka. Inne dzieci były podekscytowane nowymi zabawkami, a pomysły na ich wykorzystanie im się nie kończyły. Marianne skupiała się na kilku starych zabawkach lub wręcz ograniczała się do przedmiotów, którymi trudno się w ogóle bawić, na przykład do sznurków czy strzępków tkaniny. Lgnęła do mamy i taty, ale z oporem nawiązywała kontakt z innymi członkami rodziny – mieli oni nawet wrażenie, że czuje do nich niechęć.

W wieku trzech lat Marianne używała kilku zwrotów i wyrażeń, lecz z reguły powtarzała je w tej samej formie, nawet jeśli nie były adekwatne do okoliczności. Nie pociągały jej zabawy z innymi dziećmi i wolała przebywać w odosobnieniu. Zaczęła wybrzydzać w kwestii zakładanych ubrań, spożywanych pokarmów, odwiedzanych miejsc i otaczających ją ludzi. Mama Marianne zdała sobie sprawę, że dużo wysiłku kosztuje ją takie organizowanie czasu i prac domowych, aby Marianne nie grymasiła i nie była podenerwowana. Kiedy dziewczynka miała trzy i pół roku, zdiagnozowano u niej autyzm. Na początku rodzice byli zdezorientowani i załamani. Po pewnym czasie doszli jednak do wniosku, że dzięki temu odkryciu zrozumieli wiele dziwnych zachowań Marianne i mogli udzielić jej wsparcia, jakiego potrzebowała (Ayres, 2018).

źródło: A. Jean Ayres, Dziecko a integracja sensoryczna, Harmonia Universalis, Gdańsk 2018