| UCZESTNICY | Sześciolatki, dzieci z klas I–III szkoły podstawowej. |
| CELE OGÓLNE | Rozbudzanie w dzieciach poczucia empatii, oswajanie zjawiska niepełnosprawności ruchowych, poszerzanie świadomości dotyczącej różnic indywidualnych między ludźmi. |
| POTRZEBNE MATERIAŁY | Opaski, chustki do zasłonięcia oczu (można wykorzystać też maseczki jednorazowe), folia aluminiowa, z której formujemy „czapeczki”, które powinny przykrywać też uszy, grube rękawice (np. narciarskie) lub jednorazowe rękawiczki wypchane watą, worki jutowe lub dobrej jakości worki na śmieci. |
| CZAS TRWANIA | 30 minut. |
| LICZBA UCZESTNIKÓW | Zespół klasowy. |
Wprowadzenie
Przygotowany scenariusz zajęć jest przeznaczony dla dzieci w wieku 6–9 lat. Zajęcia mają na celu wprowadzenie tematyki niepełnosprawności oraz umożliwienie dzieciom zrozumienie, z jakimi trudnościami mierzą się osoby z niepełnosprawnościami.
Nauczyciel siada z dziećmi i pyta, czy wiedzą, co to znaczy, że ktoś jest niepełnosprawny. Dzieci mogą zabierać głos po kolei lub na zasadzie „burzy mózgów”. Nauczyciel pyta również, jakie rodzaje niepełnosprawności znają dzieci (np. zaburzenia słuchu, mowy, ruchu) i skąd one się biorą (od urodzenia, po wypadkach itd.)
Zmiana Perspektywy
W pierwszej części ćwiczenia nauczyciel prosi dzieci o wykonanie prostych czynności, takich jak:
- wstańcie z podłogi,
- stańcie na jednej nodze,
- narysujcie kółko na kartce,
- podejdźcie do okna.
Następnie pyta, czy dzieci chciałyby sprawdzić, jak to jest być osobą z niepełnosprawnością. Prowadzący dzieli dzieci na 4 grupy, każda otrzymuje innego rodzaju „utrudnienia”, które będą symulowały różne rodzaje niepełnosprawności.
- grupa niewidząca – zawiązane oczy,
- grupa głuchoniema – czapeczki z folii aluminiowej,
- grupa z zaburzoną sprawnością rąk – grube rękawice,
- grupa z zaburzeniami poruszania się – nogi w workach (jak przy zabawie „skoki w worku”).
Każda grupa otrzymuje kolejno zadania do zrealizowania, pozostałe dzieci obserwują. Przy grupach, w których są zadania ruchowe, nauczyciele muszą być blisko dzieci celem zapewnienia bezpieczeństwa.
- grupa niewidząca: podejdźcie do okna/drzwi (w zależności od układu sali),
- grupa głuchoniema: siada naprzeciwko nauczyciela (dystans kilku metrów), który wypowiada szeptem polecenie (np. stań na jednej nodze), pozostałe dzieci można poprosić o cichutkie szeptanie, żeby zrobić większy hałas i utrudnić odbiór komunikatu,
- grupa z zaburzoną sprawnością rąk: dzieci zakładają grube rękawice i rysują na kartce prosty rysunek (np. domek),
- grupa z zaburzeniami poruszania się: nauczyciel prosi dzieci o przejście dookoła sali, ale bez skakania.
Podsumowanie
Dzieci podsumowują zadania, które miały do wykonania. Mówią, czy było trudniej, czy łatwiej, co było najtrudniejsze. Nauczyciel uwrażliwia dzieci, że osoby z prawdziwymi niepełnosprawnościami muszą mierzyć się z takimi przeszkodami każdego dnia.
autor: Katarzyna Topolska
źródło: Pedagog w Klasie … Wiedza i Praktyka, Warszawa 2023
autyzm.life i neuroróżnorodni 