Drama (z gr. drao – działam, usiłuję) – metoda pomocnicza w nauczaniu różnych przedmiotów szkolnych lub samoistna metoda w kształtowaniu osobowości człowieka poprzez rozwijanie wyobraźni i wrażliwości.

Jest metodą uczenia aktywnej twórczości oraz doskonalenia umiejętności współpracy z innymi ludźmi oraz wielu innych umiejętności interpersonalnych, społecznych i obywatelskich. Drama może być również stosowana w profilaktyce, jak np. w projekcie „SUBST. Reorientacja”. Kiedy osiąga zamierzone cele społeczne mówimy o tzw. dramie stosowanej (ang. applied drama).

Zadaniem prowadzącego dramę jest zainicjowanie takiej sytuacji fikcyjnej, która pozwoli uczestnikom wchodzić w różne role. Dramę promuje w Polsce m.in. Stowarzyszenie Praktyków Dramy STOP-KLATKA

Drama wykorzystuje spontaniczną, właściwą naturze człowieka, ekspresję aktorską oraz skłonność do naśladownictwa i zabawy. Może być zarówno metodą samodzielną, wychowawczą, służącą rozwijaniu osobowości dzieci i młodzieży, jak i pomocniczą, dydaktyczną, wykorzystywaną w szkole na lekcjach języków obcych, historii, geografii i literatury, a także na zajęciach artystycznych, takich jak plastyka i muzyka, czy nawet w przedmiotach przyrodniczo-matematycznych. Uczestnicy dramy nie muszą mieć zdolności aktorskich, ale powinni głęboko się zaangażować i uwierzyć w fikcyjną sytuację, muszą wczuć się w postać, być, działać, a nie „grać”. Wejście w rolę związane jest z trzema poziomami znaczeniowymi faktów:

  • osobistym (odwoływanie się do doświadczeń uczestników);
  • wynikającym z fikcyjnego zdarzenia, z kontekstu sytuacyjnego;
  • symbolicznym, uniwersalnym (wikipedia.pl).

Jednym z najlepszych sposobów na zainicjowanie zajęć z dramy wśród autystycznych uczniów jest zastosowanie prostej improwizacji.

Można zacząć na przykład od gry w żywe obrazy i lustrujące różne sytuacje. Nauczyciel kieruje zabawą, pytając grupę, co przedstawiają wybrani aktorzy. Gra powinna być prosta – mogą to być sceny, jak mycie okna czy praca policjanta na skrzyżowaniu. Warunkiem dobrej zabawy jest utrzymanie entuzjazmu dzieci.

Podczas dramy można pozwolić uczniom na pracę w parach, mogą też sami wybrać jej temat – z pewnością zyska ona wówczas na jakości, ponieważ samodzielnie wybrany przez dzieci motyw będzie dla nich bardziej znaczący. Jest to szczególnie ważne w przypadku uczniów z ASD i dysleksją, którzy mogą obawiać się występów przed grupą, a oparta na prostych gestach, zaproponowana przez nich improwizacja może pomóc im te obawy pokonać.

Doskonałym sposobem na rozpoczęcie dramy jest wybranie zdjęcia – najlepiej takiego, które budzi wśród uczniów emocje – i poprzedzanie improwizacji krótką dyskusją na jego temat. Inspirację stanowić może również jakiś zwykły przedmiot wybrany przez uczniów z listy, którą zaproponujesz, a efektem może być emocjonująca i wesoła zabawa.

Metoda dramy to doskonała odskocznia od zajęć prowadzonych w sposób tradycyjny – pozbawia je niepotrzebnego napięcia, wiążącego się najczęściej z czytaniem, i pomaga polubić dany przedmiot.

źródło:

  • wikipedia.pl
  • G. Reid, S. Green, 100 i więcej pomysłów, jak pomóc dziecku…, Harmonia Universalis, Gdańsk 2015

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.