Reklamy

Sprawne pisanie odręczne jest główną umiejętnością, którą uczniowie muszą opanować w celu spełnienia podstawowych wymagań kształcenia w szkole podstawowej.

Wiele czasu uczniów przeznacza się na ćwiczenia motoryki małej, w tym najczęstszym zadaniem jest właśnie pisanie odręczne. Biegłość pisania odręcznego jest zatem kluczem do osiągnięcia sukcesu w szkole, a jest ona oceniana zarówno w odniesieniu do czytelności pisma, jak i szybkości pisania.

Trudności z pisaniem odręcznym ma znaczna część uczniów. Analizując komponenty pisania odręcznego łatwo zauważyć dlaczego tak wielu uczniów zmaga się z nauką pisania, zapisywaniem własnych przemyśleń i robieniem notatek. Ciągła interakcja między czynnikami motorycznymi, percepcyjnymi, językowymi i sensorycznymi czyni to zadanie niezwykle złożonym, dlatego niektórzy uczniowie – mimo ogromnego wysiłku – borykają się z opanowaniem umiejętności pisania, co prowadzi do postawienia diagnozy z dysgrafii.

Aby optymalnie pisać, powinny być spełnione poniższe warunki:

  • Siła, stabilność i napięcie mięśni tułowia, barków i ramion, które zapewniają ciału bezpieczną postawę, gdy mózg i ręce są zajęte;
  • Ostrość widzenia i koordynacja wzrokowo-motoryczna pozwalające oczom wyraźnie widzieć, przebiegać wzrokiem linijki tekstu i zmieniać skupienie wzroku z bliży na dal i z dali na bliż podczas robienia notatek;
  • Umiejętności percepcji wzrokowej i pamięci wizualnej służące postrzeganiu i odtwarzaniu kształtów poziomych, pionowych, ukośnych i okrągłych w odpowiedniej relacji przestrzennej;
  • Sprawna motoryka mała i umiejętność używania bodźców proprioceptywnych pochodzących ze stawów rąk i mięśni, aby modyfikować siłę mięśni i nacisk stawów;
  • Umiejętność integracji umiejętności wzrokowych z motorycznymi, gdyż pisząc korzystamy ze wzroku, który zawiaduje ruchem rąk umożliwiając nam pisanie precyzyjnych i czytelnych liter;
  • Umiejętności poznawcze, takie jak: decydowanie o temacie wypowiedzi pisemnej, organizowanie myśli, a następnie utrzymywanie skupienia do czasu ukończenia zadania;
  • Świadomość fonemiczna, a więc umiejętność usłyszenia, rozpoznania i manipulowania małymi, pojedynczymi dźwiękami – zwanymi fonemami – tworzącymi wymawiane wyrazy, co jest najważniejsze w odtwarzaniu wyrazów i zdań w formie pisemnej.

Trudności z integracją sensoryczną sprawiają, że pisanie odręczne jest jeszcze większym wyzwaniem. Mogą one w szczególności obejmować:

  • Wrażliwość wzrokową na światło, zwłaszcza rażące, sufitowe i fluorescencyjne;
  • Przytłoczenie bodźcami wzrokowymi, gdy papier w linie dezorientuje dziecko lub gdy jest nieczytelnie zadrukowany, kiedy karta pracy zawiera zbyt wiele informacji lub wrażliwość na kontrast sprawia, że czarne litery zdają się chwiać na białym tle;
  • Wrażliwość dotykową na papier, przybory piśmiennicze i powierzchnię do pisania;
  • Wrażliwość słuchową na głos nauczyciela, odgłosy wydawane przez piszących uczniów i dźwięki otoczenia.

autor: Lindsey Biel

źródło: Integracja Sensoryczna … WUJ, Kraków 2015

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.