Reklamy

Nawet najbardziej efektywny program kontroli zachowania nie zagwarantuje całkowitej eliminacji destrukcyjnych zachowań. Cel ten staje się jednak bliższy kiedy równolegle uczymy także pożądanych zachowań alternatywnych, stosujemy skuteczne procedury wzmacniające i stwarzamy dziecku optymalne warunki do nauki.

Wprowadzając programy behawioralne należy mieć na uwadze następujące wytycznych:

  1. Podczas prezentacji destrukcyjnego zachowania powinniśmy starać się poświęcać dziecku jak najmniej uwagi. Zarówno uwaga, jak i inne formy wzmocnienia powinny pojawiać się w sytuacji braku niepożądanego zachowania. Musimy być niezwykle ostrożni, by wystąpienie destrukcyjnego zachowania nie stało się sygnałem do zwiększenia wartości wzmocnienia. W przeciwnym razie dziecko będzie się celowo angażowało w tego typu zachowania aby dostać nagrodę kiedy ich zaprzestanie. Najlepszą obroną przed wykształceniem się takiego mechanizmu jest utrzymywanie bogatego rozkładu wzmocnień przed wystąpieniem niepożądanego zachowania. Nie możemy też dawać większej ilości wzmocnienia w reakcji na deeskalację, niż w przypadku braku jakiejkolwiek formy destrukcyjnego zachowania.
  2. Niezwykle istotne jest wzmacnianie deeskalacji. Zbyt często czekamy z dostarczeniem nagrody na całkowite uspokojenie się dziecka. To może trwać zbyt długo i w rezultacie doprowadzić do kolejnej eskalacji negatywnego zachowania. Wzmacniajmy każdą, najdrobniejszą jego redukcję. Unikajmy bojów o władzę i zapewnijmy dziecku szansę, by zachowało twarz i spokojnie wróciło do wykonywanej aktywności. Nie zapominajmy o pochwaleniu go i nazwaniu deeskalacji (np. Naprawdę nieźle panujesz nad sobą, Bardzo mi się podoba, że jesteś spokojniejszy).
  3. Może zaistnieć konieczność użycia SUBTELNYCH procedur przekierowania. Im bardziej dyskretne przekierowanie, tym mniejsze ryzyko, że dziecko uzna, że udało mu się wyrwać z czegoś co nie sprawiało mu przyjemności. Ważne jest, by spróbować wrócić do przerwanego zadania i z sukcesem je zakończyć. Musimy się przy tym starać nie narzucać się dziecku, by nie stało się zależne od terapeutów i nie miało poczucia, że utrzymujemy kontrolę ZA niego. Uporczywe podpowiedzi i natrętne polecenia są bardzo trudne do późniejszego wygaszenia. Procedury które dają dziecku więcej swobody będą natomiast wzmacniały internalizację i naukę samokontroli.
  4. Kiedy dziecko angażuje się w zachowania autostymulacyjne, umiarkowanie agresywne lub autodestrukcyjne, możemy zastosować procedurę unikania reakcji. Polega ona na możliwie szybkim przerwaniu niepożądanego zachowania z poświęceniem mu jak najmniejszej uwagi. Możemy pomóc dziecku stosując neutralne gesty, nie powinniśmy jednak dodawać do nich werbalnego komentarza. Nie należy w tej sytuacji przerywać zadania czy aktywności – jeżeli dziecko spokojnie do nich powróci, powinno otrzymać wzmocnienie.
  5. Niezwykle skuteczną strategią w przeciwdziałaniu zachowaniom destrukcyjnym i dekoncentracji jest wykształcenie tak zwanego momentu behawioralnego. Kiedy dziecko słucha i dobrze się zachowuje prawdopodobieństwo pojawienia się destrukcyjnego zachowania zdecydowanie spada. Jeżeli tworzymy wzorzec sukcesu, zapewniamy dziecku wspomniany „rozpęd”. Jeżeli na przykład rozpoczniemy terapię od aktywności zabawowych lub zadań lubianych przez dziecko, jest większa szansa, że dziecko będzie się odpowiednio zachowywało. Jeżeli jego zachowanie się pogorszy kiedy zaangażujemy się w kolejne zadania, powinniśmy pomóc mu stosując większą liczbę wskazówek oraz umiarkowanych wzmocnień, które umożliwią powrót do dobrej passy. Ważne jest także zorganizowanie pozytywnego otoczenia.
  6. Niezwykle przydatne w ograniczaniu występowania destrukcyjnych zachowań i w kształtowaniu optymalnego środowiska jest wdrażanie programów takich jak Radzenie Sobie ze Stresem czy Współpraca bez Błędu.
  7. Należy pamiętać, że najważniejsze jest to, co robimy PRZED pojawieniem się niepożądanego zachowania i jak staramy się mu zapobiec. Dwie najbardziej przydatne wskazówki dotyczące precyzyjnego zastosowania wzmocnień to: Przyłap dziecko na dobrym zachowaniu i Chwal to co najlepsze, ignoruj całą resztę.

autor: Ron Leaf, John McEachin

źródło: Praca nad rozwojem … LTW, Warszawa 2017

Pakiet zajęć „Emocje” dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną i spektrum autyzmu – 7 zł, zawiera:

  1. Odczuwanie niepokoju, autyzm / niepełnosprawność intelektualna, historyjka społeczna i arkusz pracy
  2. Smutek – arkusz pracy dla ucznia z niepełnosprawnością intelektualną i / lub ASD (spektrum autyzmu)
  3. Wesoły kot – arkusz pracy dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną i / lub ASD (spektrum autyzmu) – praca w grupie / lekcja
  4. Życzliwość – arkusz pracy dla ucznia z ASD (spektrum autyzmu) i / lub ASD
  5. Protokół złości i zdenerwowania
  6. Pokoloruj i nazwij emocje – kolorowanki

Mini – wykłady, lekcje, zajęcia, ćwiczenia, kolorowanki, inspiracje…

Opłata jednorazowa niezależna od subskrybcji

Zebrane środki pozwolą na dalszy rozwój strony oraz publikowanych treści

Pakiet Moje emocje

  1. 6 podstawowych emocji
  2. Co to jest emocja?
  3. Miłość
  4. Zaskoczenie
  5. Wstręt
  6. Dodatki pdf

Wykłady, rewalidacja arkusze, lekcje, materiały, inspiracje

Opłata jednorazowa niezależna od subskrybcji

Zebrane środki pozwolą na dalszy rozwój strony oraz publikowanych treści

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.